By continuing you accept Avaaz's Privacy Policy which explains how your data can be used and how it is secured.
Got it
We use cookies to analyse how visitors use this website and to help us provide you the best possible experience. View our Cookie Policy.
OK
The world's largest and most effective online campaigning community for change

Resettle Laleh to a safe country!

This petition is awaiting approval by the Avaaz Community
Resettle Laleh to a safe country!
  
  

 


Why this is important

در زیر به زبان فارسی بخوانید

01 July 2018

To: The Embassy of Sweden in Turkey-Ankara and Swedish Migration Agency

Dear Sir or Madam, Laleh Mohammadi has left Iran in order to save her life. Laleh Mohammadi is one of the activists of the Iranian left opposition who had to flee the country. On 21st June 2013 she applied for asylum from the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) in Ankara, Turkey. On 22nd January 2015 UNHCR recognized her as a refugee under the 1951 Geneva Convention. Laleh Mohammadi and her husband Shayan Meshkinghalam should have been transferred to the third country by now. It has been three and half years but we still have not heard anything back from any country.

Iran Is not a Safe Country.
Ms. Mohammadi and her family have worked for the rights of workers, children and women for many years in Iran. They said no to the situation that Islamic Republic brought to Iran and for that reason two of her family members were executed and the rest of them had to leave the country and seek asylum in different countries. As you already know, protesting and working towards human right goals is a crime in Iran and people go to jail and some get hanged for that reason. A lot of political protesters are now in Iran's prisons and are passing sentences that are unfair. Laleh Mohammadi would have been in the same situation due to false accusations and would have had to serve long sentences if she hadn’t left the country. Her only possibility by then would have been going on hunger strike as Atena Daemi and Golrokh Irayi* did which means a slow decline of herself. In summary, Iran is hell to political activists who are working against the regime.

Being a Refugee Is not a Crime!
Due to danger of her life Laleh Mohammadi has left her home and country in order to save her life and to build up a new one in another country. In Turkey citizens get verdicts based on religious laws and religion is becoming more and more involved in government rulings. Having said that , based on the current situation of Turkey which means that the prisons are full of socialist and human right activists, it’s not safe for a human right activist from another country to seek asylum here.

Life in Security Is the Right of Every Human Being!
More than five years of living in Turkey's woeful conditions has caused a lot of psychological damage to Laleh Mohammadi and her husband. For last year she has received several threatening calls from the Iranian Secret Service. These threats were written and verbally reported to UNHCR but without receiving an acknowledgement which is why Laleh Mohammadi and her husband feel insecure and desperately helpless

Dear Sir or Madam, Laleh Mohammadi has family and relatives residing in Sweden and this is why we are asking for your help to bring Laleh and her husband to Sweden so she can live in the great country with peaceful citizens and can be a contributor to this society.
We, who signed this letter, really appreciate your help and consideration.
Justice for Iran
The society for defending of street and labor children Coordinating Committee to Help Form Workers’ Organisations
Iranian refugee association – Gutenberg
International Committee against Executions

Sincerely yours.

* Atena Daemi and Golrokh Irayi were sentenced by manipulated files by the Iranian Secret Service. They went on hunger strike because of their case and unbearable conditions in their prisons.

به: سوئد درترکیه-آنکارا و اداره مهاجرت سوئد
با درود و احترام

خانم لاله محمدی یکی از فعالین اپوزیسیون چپ ایران است که جبراً برای نجات جانش کشور ایران را ترک کرده و در تاریخ 21.06.2013 از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در آنکارا-ترکیه درخواست پناهندگی داده است. او در تاریخ 22.01.2015 توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد طبق کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو به‌عنوان پناهنده به رسمیت شناخته‌شده است. خانم محمدی و همسرش شایان مشکین قلم می‌بایست تاکنون به کشور سوم منتقل شوند که متأسفانه سه سال و نیم از پذیرفته شدن پناهندگی آن‌ها گذشته و تاکنون هیچ اقدامی مبنی بر انتقال آن‌ها به کشور سوم صورت نگرفته است.

ایران کشور امنی نیست!
خانم محمدی و خانواده‌اش سال‌ها در ایران در عرصه حقوق کارگران، کودکان کار و زنان فعالیت کرده‌اند. آن‌ها به شرایط موجود نه گفتند و به همین دلیل در دهه شصت دو تن از اعضای خانواده او دستگیرشده و بعد از شکنجه و تحمل زندان اعدام‌ شدند و بسیاری از اعضای خانواده‌اش نیز برای حفظ جان خود از ایران گریخته و اکنون در خارج از کشور زندگی می‌کنند. همان‌طور که شما می‌دانید اعتراض و فعالیت برای احقاق حقوق انسانی در ایران جرم است و به همین دلیل معترضین به زندان و حتی اعدام محکوم می‌شوند. معترضین سیاسی زیادی اکنون در زندان‌های ایران به سر می‌برند و در حال سپری کردن احکام ناعادلانه هستند. خانم محمدی نیز اگر در ایران می‌ماند به همین وضعیت دچار می‌شد و باید به دلیل پرونده‌سازی‌های دروغین و احکام طولانی زندان مانند گلرخ ایرایی و آتنا دایمی* از تنها ابزار اعتراض «اعتصاب غذا» استفاده می‌کرد و در زندان ذره‌ذره آب می‌شد. به زبان ساده می‌توان گفت که ایران جهنم معترضین و فعالین سیاسی است.

پناهندگی جرم نیست!
خانم محمدی به دلیل خطرات جانی خانه و کاشانه‌اش را ترک کرده و به‌ناچار تبعید را پذیرفته تا امنیت جانی خویش را در کشور جدید حفظ کند.در کشور ترکیه انسان‌ها بر اساس قوانین مذهبی مورد محاکمه قرار می‌گیرند هر روز مذهب بیشتر رکن اصلی قانون جامعه میشود. بنابراین و با توجه به وضعیت کنونی که هر روز زندان‌ها در ترکیه مملو از انسان‌های معترض و آزادی‌خواه است قاعدتا برای یک پناهنده که خود مخالف تمامی این قوانین است جای نیست.. زندگی در امنیت حق هر انسانی است! بیش از پنج سال زندگی در شرایط اسفبار ترکیه خسارات فراوان روحی برای خانم محمدی و همسرش به بار آورده است. او سال گذشته چندین تماس تهدیدآمیز ازسوی وزارت اطلاعات ایران دریافت کرده است. تهدیدهای صورت گرفته به‌صورت کتبی و شفاهی به پلیس ترکیه و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گزارش‌شده‌اند که در این مورد نیز کمیساریا هیچ واکنشی نشان نداده است. این در حالی است که متأسفانه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد هیچ‌گونه پاسخی به مکاتبات و درخواست آن‌ها نداده است و آن‌ها اکنون در بلاتکلیفی محض به سر می‌برند.

مسئولین محترم،
بخشی از خانواده خانم محمدی در کشور سوئد زندگی می‌کنند و همین امر باعث شده است از شما درخواست کنیم به خانم محمدی و همسرش که پناهندگی آن‌ها نیز از طریق کمیساریای عالی پناهندگان پذیرفته‌شده کمک کنید تا از کشور ترکیه به کشور سوئد منتقل شوند و از امنیت و آسایش کشور شما بهره‌مند شوند تا در کنار شهروندان صلح‌طلب سوئدی به زندگی عادی، فعالیت حقوق بشری و انسان دوستانه خود ادامه دهند و روزی مایه افتخار کشور شما شوند.

ما امضاکنندگان این نامه ضمن درخواست کمک شما پیشاپیش از همکاری‌تان تشکر می‌کنیم.
عدالت برای ایران
کمیته بین المللی علیه اعدام
کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل های کارگری
جمعیت دفاع از کودکان کار وخیابان
انجمن پناهندگان ايراني _گوتنبرگ
رادیو همبستگی
با احترام

*دو تن از زندانیان سیاسی زن که در اعتراض به پرونده‌سازی و شرایط بد زندان به اعتصاب غذا دست زدند. با نوشتن نام آن‌ها در اینترنت می‌توانید بیشتر در مورد آن‌ها بخوانید.




Posted July 1, 2018
Report this as inappropriate
Click To Copy: