By continuing you accept Avaaz's Privacy Policy which explains how your data can be used and how it is secured.
Got it
We use cookies to analyse how visitors use this website and to help us provide you the best possible experience. View our Cookie Policy.
OK
The world's largest and most effective online campaigning community for change

Resettle Laleh to a safe country!

This petition is awaiting approval by the Avaaz Community
Resettle Laleh to a safe country!
  
  

 


Why this is important

در زیر به زبان فارسی بخوانید

01 July 2018

To: The Embassy of Sweden in Turkey, Mr. Okesson head of Swedish Embassy in Turkey-Ankara

Dear Mr. Okesson,
Laleh Mohammadi has left Iran in order to save her life. Laleh Mohammadi is one of the activists of the Iranian left opposition who had to flee the country. On 21 June 2013 she applied for asylum from the United Nations High Commissioner for Refugees in Ankara, Turkey. On 22 January 2015 UNHCR recognized her as a refugee under the 1951 Geneva Convention. Laleh Mohammadi and her husband Shayan Meshkinghalam should have been transferred to the third country by now. It has been three and half years but we still have not heard anything back from any country.

Iran Is not a Safe Country.
Ms. Mohammadi and her family have worked in Iran for the rights of workers, children and women for many years. They said no to the situation that Islamic Republic brought to Iran and for that reason two of her family members were executed and the rest of them had to leave the country and seek asylum in different countries. As you already know, protesting and working towards human right goals is a crime in Iran and people go to jail and some get hanged for that reason. A lot of political protesters are now in Iran's prisons and are passing sentences that are unfair. Laleh Mohammadi would have been in the same situation due to false accusations and would have had to serve long sentences if she hadn’t left the country. Her only possibility by then would have been going on hunger strike as Atena Daemi and Golrokh Irayi* did which means a slow decline of herself. In summary, Iran is hell to political activists who are working against the regime.

Being a Refugee Is not a Crime!
Due to danger of her life Laleh Mohammadi has left her home and country in order to save her life and to build up a new one in another country. She still plans to do humanitarian work in order to ensure human rights are in place in Iran even after getting transferred to a third country. In Turkey religion becomes more and more important, in society, in schools, and even a part of the constitution. There have been many different campaigns in order to bring back capital punishment. Furthermore, the prisons are full of human right activists. Is it safe for a human right activist, who fought against all these unjust treatment, staying in a country which is the process of implementing the same reasons which led to flee from her own country? Can Turkey ever be a home to her if it can’t meet Laleh Mohammadi’s basic needs of a secure life? The answer is definitely no. Turkey is a big prison for people like Laleh Mohammadi who cannot get their basic human rights.

Life in Security Is the Right of Every Human Being!
More than five years of living in Turkey's woeful conditions has caused a lot of psychological damage to Laleh Mohammadi and her husband. They feel more and more insecure each day because of notably arising pressure of society and the Islamic State of Turkey. For last year she has received several threatening calls from the Iranian Secret Service. These threats were written and verbally reported to UNHCR but without receiving an acknowledgement which is why Laleh Mohammadi and her husband feel insecure and desperately helpless.

Mr. Okesson, Laleh Mohammadi has family and relatives residing in Sweden and this is why we are asking for your help to bring Laleh and her husband to Sweden so she can live in the great country with peaceful citizens and can be a contributor to this society.
We, who signed this letter, really appreciate your help and consideration.

Sincerely yours.

* Atena Daemi and Golrokh Irayi were sentenced by manipulated files by the Iranian Secret Service. They went on hunger strike because of their case and unbearable conditions in their prisons.


به: مسئول سفارت سوئد در ترکیهآقای اوکسون مسئول محترم سفارت سوئد در ترکیه-آنکارا
با درود و احترام
خانم لاله محمدی یکی از فعالین اپوزیسیون چپ ایران است که جبراً برای نجات جانش کشور ایران را ترک کرده و در تاریخ 21.06.2013 از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در آنکارا-ترکیه درخواست پناهندگی داده است. او در تاریخ 22.01.2015 توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد طبق کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو به‌عنوان پناهنده به رسمیت شناخته‌شده است. خانم محمدی و همسرش شایان مشکین قلم می‌بایست تاکنون به کشور سوم منتقل شوند که متأسفانه سه سال و نیم از پذیرفته شدن پناهندگی آن‌ها گذشته و تاکنون هیچ اقدامی مبنی بر انتقال آن‌ها به کشور سوم صورت نگرفته است.

ایران کشور امنی نیست!
خانم محمدی و خانواده‌اش سال‌ها در ایران در عرصه حقوق کارگران، کودکان کار و زنان فعالیت کرده‌اند. آن‌ها به شرایط موجود نه گفتند و به همین دلیل در دهه شصت دو تن از اعضای خانواده او دستگیرشده و بعد از شکنجه و تحمل زندان اعدام‌ شدند و بسیاری از اعضای خانواده‌اش نیز برای حفظ جان خود از ایران گریخته و اکنون در خارج از کشور زندگی می‌کنند. همان‌طور که شما می‌دانید اعتراض و فعالیت برای احقاق حقوق انسانی در ایران جرم است و به همین دلیل معترضین به زندان و حتی اعدام محکوم می‌شوند. معترضین سیاسی زیادی اکنون در زندان‌های ایران به سر می‌برند و در حال سپری کردن احکام ناعادلانه هستند. خانم محمدی نیز اگر در ایران می‌ماند به همین وضعیت دچار می‌شد و باید به دلیل پرونده‌سازی‌های دروغین و احکام طولانی زندان مانند گلرخ ایرایی و آتنا دایمی* از تنها ابزار اعتراض «اعتصاب غذا» استفاده می‌کرد و در زندان ذره‌ذره آب می‌شد. به زبان ساده می‌توان گفت که ایران جهنم معترضین و فعالین سیاسی است.

پناهندگی جرم نیست!
خانم محمدی به دلیل خطرات جانی خانه و کاشانه‌اش را ترک کرده و به‌ناچار تبعید را پذیرفته تا امنیت جانی خویش را در کشور جدید حفظ کند. کشور جدید قاعدتاً باید خانه و کاشانه جدید باشد و در آنجا راه‌های رشد و ترقی خویش را بیابد و سعی کند در جامعه جدید جای خود را باز کند و همچنین جامعه‌ای که از آن آمده را نیز فراموش نکند و در عرصه بهبود وضعیت حقوق بشر تلاش کند تا در آن کشور نیز آرامش برقرار شود و روزی در امنیت به خانه و کاشانه خود بازگردد. اکنون از خود سؤال می‌کنیم آیا کشوری مانند ترکیه که هر روز مذهب بیشتر رکن اصلی قانون و جامعه می‌شود و انسان‌ها بر اساس قوانین مذهبی مورد محاکمه قرار می‌گیرند و کمپین‌های گسترده برای بازگرداندن قانون اعدام سازمان داده می‌شود و زندان‌ها مملو از انسان‌های معترض و آزادی‌خواه می‌شود و دانشگاه‌ها بسته و مدارس اسلامیزه می‌شوند برای یک پناهنده که خود مخالف تمامی این قوانین است جای امنی است؟ آیا این کشور می‌تواند خانه و کاشانه جدید باشد؟ پاسخ قاعدتاً نه است. این کشور تنها زندان بزرگی برای آن‌ها می‌شود که حتی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی نیز برخوردار نیستند.

زندگی در امنیت حق هر انسانی است!
بیش از پنج سال زندگی در شرایط اسفبار ترکیه خسارات فراوان روحی برای خانم محمدی و همسرش به بار آورده است. او سال گذشته چندین تماس تهدیدآمیز ازسوی وزارت اطلاعات ایران دریافت کرده است. تهدیدهای صورت گرفته به‌صورت کتبی و شفاهی به پلیس ترکیه و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گزارش‌شده‌اند که در این مورد نیز کمیساریا هیچ واکنشی نشان نداده است. با توجه به این شرایط لاله محمدی و همسرش هر روز بیشتر احساس ناامنی می‌کنند و به‌شدت تحت‌فشار جامعه و دولت اسلام زده ترکیه نیز هستند و انتظار پنج‌ساله برای انتقال به کشور سوم آن‌ها را بیشتر تحت‌فشار گذاشته است. این در حالی است که متأسفانه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد هیچ‌گونه پاسخی به مکاتبات و درخواست آن‌ها نداده است و آن‌ها اکنون در بلاتکلیفی محض به سر می‌برند.

آقای اوکسون
بخشی از خانواده خانم محمدی در کشور سوئد زندگی می‌کنند و همین امر باعث شده است از شما درخواست کنیم به خانم محمدی و همسرش که پناهندگی آن‌ها نیز از طریق کمیساریای عالی پناهندگان پذیرفته‌شده کمک کنید تا از کشور ترکیه به کشور سوئد منتقل شوند و از امنیت و آسایش کشور شما بهره‌مند شوند تا در کنار شهروندان صلح‌طلب سوئدی به زندگی عادی، فعالیت حقوق بشری و انسان دوستانه خود ادامه دهند و روزی مایه افتخار کشور شما شوند.ما امضاکنندگان این نامه ضمن درخواست کمک شما پیشاپیش از همکاری‌تان تشکر می‌کنیم.

با احترام

*دو تن از زندانیان سیاسی زن که در اعتراض به پرونده‌سازی و شرایط بد زندان به اعتصاب غذا دست زدند. با نوشتن نام آن‌ها در اینترنت می‌توانید بیشتر در مورد آن‌ها بخوانید.




Posted July 1, 2018
Report this as inappropriate
Click To Copy: