Ben Kahramanmaraşlı bir kadınım. 6 Şubat gecesi oradaydım. Korkuyu, soğuğu, ölümü, açlığı, çaresizliği ve muhtaçlığı yaşadım.

Kahramanmaraş depremlerinin üzerinden bir yıl geçti. Depremin yıldönümünü deprem ve sonrasındaki görüntülerin üstüne eklenmiş acıklı melodilerle hatırladık. Hatırladık diyorum çünkü unutulmuştu. Unutulmasa bugün hala konteyner kentlerde, çadırlarda yoksunluk içinde bir yaşam mücadelesinden söz edilmezdi. Unutulmasa bu acıların tekrarlanmaması için sesimizi yükseltirdik. Ben o acıyı yaşayan biri olarak etkili bir yargı ve soruşturma süreci ve afet yönetiminin iyileştirilmesi talebiyle sesimi yükseltmeye karar verdim. Siz de sesimize ses katın!

Biliyoruz ki deprem önlenemese de etkileri önlenebilir bir doğal afettir. Depremden etkilenen şehirlerin İl Afet Risk Azaltma Planları incelendiğinde olası bir afetten etkilenecek alanların net olarak belirtildiği de görülüyor. Ne var ki deprem bize bu planlarin kağıt üstünde kaldığın gösterdi. Ama henüz kimse bunun sorumluluğunu üstlenmedi. Ama hep birlikte ses verirsek bunu değiştirebiliriz. Şimdi çağrıma katılırsan Avaaz, seslerimizi doğrudan Adalet Bakanı’na iletecek.